Letra ViĂ° Grattu de Bubbi Morthens original

Í rauđbláu húmi sólin sest niđur,
yfir sjónum er miđnćturfriđur,
ţar er vitinn sem vakir allar nćtur.
Varlega aldan snerti okkar fćtur.
Sporin í sandinum hverfa eins og árin,
eins hefur gróiđ yfir gömlu sárin.

Og jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég,
og jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég.

Dimmblá skýin skreyta sjónarhringinn.
Ţú skođar sem barniđ ţarabynginn
og hlátur ţinn fyllir mig fögnuđi ţess,
sem finnur ađ lífiđ hefur valiđ honum sess,
viđ hliđ hennar allt ţar til lífinu lýkur.
Ađ lifa međ henni ţađ er ađ vera ríkur.

Og jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég,
og jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég,
jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég.

Svo loka ég augunum örlitla stund,
augnablikiđ á sinn hljóđláta fund.
og hjartađ hvíslar ástin er göldrótt,
og hafiđ verđur eitt augnablik hljótt.
ást okkar er orđin stór og sterk.
Ég elska ţig mitt fallega furđuverk.

Og jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég,
og jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég,
og jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég,
jörđin hún snýst um sólina, alveg eins og ég.